19 Mayıs 2009 günü saat 18.45 suları, bir arkadaşla Mecidiyeköy’deyiz, yetişmemiz gereken bir randevumuz var ve otobüs bekliyoruz. Gelen İETT’den polis boşalıyor meydana. Bi daha bi daha derken… “No’luyoruz Murtaza?” dedim, darbe oldu herhalde!  “Polis lan bunlar, asker değil ki!” şaplağıyla geldim kendime. Sonra başladık muhavereye; vay efendim 19 Mayıs koşusudur, yok bu saate kalmaz fener alayıdır, olsa olsa eylem vardır, derken etrafımız kalabalıklaşmaya başladı; bayraklar, kameralar, pankartlar falan filan… Arkadaşın; “Hep bizi bulur bu işler, otobüs falan da yok ortada!” demesiyle feleğin bize çaktığı sillelere birkaç sitemden sonra işi anladık:

Kutsal Merhume geliyor. O biiir laik, o biiir çağdaş yaşam destekçisi o biiiiiir…

Dedim tamam şimdi çıkıverecek tabuttan bir holey sağa bir holey sola çekiverecek. (Bak hele mürteciye dediğinizi duyar gibiyim. Yahu bir durun, hele okuyun, bakalım ne yumurtlayacağım.)

Dedim ki arkadaşa: “Arkadaş dünya çok çirkef bir âlem olmuş -ki uzun zamandır da çirkefti- bu işin müsebbibi de siyasettir. Baksana bu olanlar güya cenaze merasimidir, bu insanların güya hüzün günüdür.”

“Niyçün?” dedi. “Merhumenin kendisi siyasiydi onun içün bu vaveyla!”

Ne kadar eğitim, kardelen falan dedimse de dinletemedim. Bu arkadaş, merhumeyi “Çağdaş Melek” addedenlerin tam karşısındaki zebanicilerden… “Bu arada Türkiye laiktir laik kalacak!”, “Katil hükümet!” sloganlarıyla iyiden iyiye ifrit oldu arkadaş.

Her neyse olan bizim randevuya oldu. Gidemedik, sağlık olsun. Ha, ben ne mi diyorum? Ben  ne diyeyim. Türkan Hanım inançlı kadındı, iyi ya da kötü addedebiliriz ama boş değildi, çalışkandı. Açıkçası bana bir faydası yoktu. Biz de okuduk ama burs falan alamadık. Gözden kaçmadık canım, acımızdan gebersek de alamazdık. Niye mi? Şeey, ı ıh Melek Teyze fekat benim valide örtülü, peder sakallıdır da! Neyse…

Şimdi Türkan Hanım’dan aklımda kalan üç beş küfredercesine söz.  Aileme, yaşam tarzıma, dünya görüşüme dair. Bir husumetim falan yok fakat merhumeye çok gücenmişimdir. Bizi değil adam yerine koymak, insan yerine koymadığı izlenimi oluşmuştur bende her zaman.

Her insan gibi Türkan Saylan da yaşadı ve öldü. Biz de öleceğiz, bunu unutmamak gerek. Hülasa bende iki şey kaldı merhumeden:

Birincisi; bizim ona bir kötülüğümüz dokunmamıştı ama merhume bizi sevmezdi, biz de insan nev’indeniz bundan mütevellit her şeydi, her şey olabilirdi ama hümanist değildi.

İkincisi; insanlar hakikaten çirkefleşmiştir çünkü her inançta ölüm az çok istirahattir, saygı duyulur. Çağımızın insanlarının bir ölüyü hem de daha gömülememiş bir ölüyü dahi siyasi çıkarları için kullanması, bir tabutu adeta bir mitingin kürsüsü yapması en ucuzundan söyleyelim çürümüşlüğümüzü göstermektedir.