Bizim memleket, fikir adamının çokluğuyla ün salmış müstesna bir ülkedir. Ağrı Dağı'nın yamaçlarındaki köy kahvesinden tutun da Beyoğlu sanat galerilerine kadar insanımız üç beş kişi bir araya gelir gelmez fikir teatisinde bulunur, girift meselelere derhal neşter vurur ve bir bardak çay içimlik bir zamanda da sorunu bir neticeye ulaştırır! Bu sorun gah Obama'nın seçim politikası, gah Nobel'in kime verileceği, NATO'nun geleceği, Euro'nun geçmişi..  çoğu zaman da futbolda yeni transferlerin gelecek vaat edip etmediğidir.

            Her sorunuza cevap alabileceğiniz memleketim insanı, bir meseleyi nedense atlamakta, sorun sahipsizlikten uzun yüzyıllardır babası belli olmayan oğlan gibi orta yerde kalmaya devam etmektedir! Bu sorun eğitim sistemimizdir. Eğitim sistemimizin pek başarılı sonuçlar vermediğini artık sağır sultan bile duydu. Bu memlekette her konuda, her kafadan en az bir ses çıkarken yani en azından o konuda ters giden bir şeylerin olduğunun farkında olunurken "Eğitimde başarıya nasıl ulaşırız?" sorusuna maalesef her kafadan bir ses dahi çıkmamaktadır. Bu demektir ki ya sorunun farkında dahi değiliz ya da "Bizden adam olmaz kardeşim!" çaresizliği içinde işi boşlamışız. Şöyle bir düşünelim bakalım: Bu memlekette eğitimin özüyle alakalı bir mesele; kaç kez manşet olmuş, kaç siyasetçi meydanlarda bu konuda vaatte bulunmuş, kaç tartışma programına konu edilmiş, biz olanına da ne kadar ilgi göstermişiz?  İşin kötüsü gelenin az zaman sonra ayrıldığı, dolmuş durağına dönen Milli Eğitim Bakanlığı Koltuğu'na oturanların da böyle bir sorunu varmış gibi görünmüyor. Milli Eğitim Bakanlığı, "Milli İstatistik Arttırma-Artan İstatistiğin Havasını Atma Bakanlığı"na dönüşmüş durumda. Cumhuriyetin kuruluşundan hatta Osmanlı'dan bu yana her gelen ha bire; şu kadar insanımıza okuma-yazma öğrettik, şu kadar derslik yaptık, şu kadar adama şu diplomayı, bu kadar adama da bu diplomayı verdik diye istatistik peşinde koşmakla, bunun havasını atmakla başarıya ulaştığını-ulaşacağını zannetmektedir.

            Tarihimiz boyunca Batı dediğimiz Avrupalı milletlerle rekabet içinde olmuşuz. Onlara karşı mağlup olunca da tüm milletlerde görüldüğü üzere yenik olan yeneni taklit etmiş. Bizim yöneticilerimiz de zafere ancak bizi yenenler gibi olursak ulaşacağımızı zannetmiş. Eğitimde de bu yolu takip etmişiz; Avrupa tarzı okullar açmış, Avrupa tarzı eğitim müfredatı uygulamış hatta çözümü Avrupalıların kullandığı alfabeyi kullanmakta görmüşüz. Sonuç ortada; eğitim sistemimiz hala daha kendinden beklenen kaliteli ürünleri ortaya koyamıyor. Fakat biz inatla çözümü Avrupa'yı şeklen-fiziken taklitte görmeye devam ediyoruz.

            Şimdi yeni moda "hür-kendine güvenen birey" yetiştirmek. Bu hür birey nasıl bir şey, ne yer ne içer, ne işle iştigal eder onu bilen yok! Çocuğu özgürleştiriyoruz efendim. Ona hiçbir şey demiyoruz ama o anlıyor ne demek istediğimizi, onu asla hiçbir konuda suçlamıyoruz aksine her naneyi yiyen bilakis biz büyükleriz, ondan hiçbir şey beklemiyoruz hatta onu bakkala dahi göndermiyoruz yani onu sorumluluklarla bunaltmıyoruz v.s. Neden? Nedeni mi var efendim, bu da soru mu, çocuğun psikolojisi bozulur! Bu arada ne oluyor, bu hiç dokunmadığımız birey 20 yaşına geliyor. Bu yaşa kadar eline kitap almamış ama lisans eğitimi görüyor nerede mi? Memlekette üniversiteden bol ne var, bir sürü üniversite açıp eğitim seviyesini arttırdıkça arttırdık ya, elbet birine girer. Girememesi girmesinden zor! Sonra şöyle böyle derken bu psikolojisi kavi, hür, kendine güvenen birey yirmi beşli yaşlarda üniversiteyi de başarıyla(!) bitiriyor ve sanattan anlamayan Sanat Tarihçisi, İngilizce konuşamayan İngiliz Dili ve Edebiyatı Uzmanı, para saymayı bilmeyen İktisat Uzmanı, arkadaşını telefonda işletmekten başka bir şeyi işletemeyen İşletmeci gibi bir şeyler olup memlekete cafelerde, televizyon başında, sanal alemde büyük yararlılıklar(!) gösteriyor.

            Lafı uzatmayalım önce çocuklarımızdan ne bekliyoruz yani eğitim müfredatı nasıl bir birey yetiştirmeyi hedefliyor, bunun adını koymak lazım. Anayasada yazıyor: Anayasaya sadık, insan haklarına saygılı falan filan... Bunlar boş laflar... Bu birey ana babasına nasıl davranır, kendi ekmeğini helalinden kazanmanın onurunu benimsemiş mi, komşu kızına nasıl bakar, yolda para bulsa sahibini arar mı?  Yani tarih boyu bizi biz yapan, bizim kültürümüze uygun davranışlar sergileyen bireyleri yetiştirecek bir eğitim sistemi kurulmalıdır. Yoksa Avrupa'dan Amerika'dan çeviri yoluyla uygulamaya konan eğitim sistemi bize bir şey kazandırmayacak, çok şey kaybettirecektir. Zaten bu "hür" sistem bir işe yarasa Avrupa'da yarardı. Bakın Avrupalı-Amerikalı gençliğe; uyuşturucu-cinsellik batağında hayat tüketiyor. Yoksa ulaşılmak istenen muasır medeniyet, yegane hedef bu mu?