Çok umutlar
ölür,batan güneşle birlikte gözlerim ışığı arar her karanlıktan sonra.Belki
onsuz ama imkansız . Hayat yaşanılanlara sitem edip içine sığdıramazken,
yaşadıklarımın sitemi hayatadır.
İkilemlerle
beynime kazınmışların ah ahların acısını çeker yüreğim. Derken yanlış bir
görüntüyle kapanır perde. Hangi adrese gideceğim belli değil, peki yüreğim o nerde?
Kaç defa çizilmiş, kaç defa yazılmış ama bitmiş. Bitmişler içinde kimseyim.
Belki de kimsesiz. Biliyor musun yüreğim hiç kimse olmak çok zormuş. Bütün
çekişmelerim kendimle, ne alıp veremediğim varsa kendime. Duyuyor musun yüreğim
alacaklı olmakta, verecekli olmakta çok zormuş. Alıpta vermemenin vicdan azabı
fenaymış. Sordukça kanatıyorum içimi, sorguladıkça kan ağlıyorum. Biliyor musun
yüreğim ben yaralı, sen uzaktasın, sen uzaktayken bile hissediyorum acının
rengini. Sanki gittikçe yakınlaşıyorum sana, bunu gözyaşlarım arttıkça
anlıyorum. Yabancıydım kendime sen gittikten beri. Bak artık tanımaya
başlıyorum kendimi demek sende dönmektesin. Ömrüm yük oldu omzumda. Sanki ben
yaşamak için değil de, onu tüketmek için vardım.
Ama anladım
beklemek boşunaymış, yaşamam lazım. Arkama baka baka giderken hesabı
önümdekilere verecektim. Sense beni bırakıp gitmiştin. Kırgındım sana adını
bile söyleyemedim. Eski sana olan sevgiyle doluydum ama ben eski ben değildim
ki ... !