Benim adım Selen. Ben 11 yaşındayım. 6 yaşımdan bu zamana kadar birçok şeyle karşılaştım. Aralarından en çok zorlandığım kitap okumak oldu.
Selen hiç kitap okumayan, bir sınav olduğu zaman hiç çalışmayan, çalışmadığı sınavdan tam puan alan bir kızdır. Selen’ in anne ve babası olan Ali bey ve Gülşen hanım ne yaptılar ne ettilerse kızlarına hiç kitap okutamadılar. Buna çok üzülüyorlardı. Selen özel ders alıyor, dershaneye gidiyor, kursa kalıyor, bando ekibinde çalışıyor, folklor oynuyor daha bunun gibi aktivitelere katılıyordu. Bu da onu zorluyordu fakat anne ve babası bunu hiç düşünmüyorlardı. Kızlarının bu kadar aktiviteyi yaptığı için kitap okumak istemediğini anlayamıyorlardı. Çok bencil insanlardı Selen’in ailesi.
Selen sabah okula gitmişti. Öğretmen seleni yanına çağırmıştı. Onun üstündeki bu yüklerin kalkması için onu psikologa gönderdiler. Psikolog özlem hanım bunları duyduğunda çok üzülmüş ve çok kızmıştı. Özlem hanım Selen’in ailesini yanına çağırdı. Onlarla uzun uzun konuştu. Bu bencilliklerini kızlarını kitap okumaktan uzaklaştırdığını anladı ve kızlarını bu aktivitelerden çektiler. Selen artık çok mutlu ve kitap okuyan bir kızdı. Bu da onu çok mutlu etmişti.
ZEHRA KOÇ
SARIYER/İSTANBUL