GELİNCİK

   Bir çocuk bakıyor kapı aralığından. Gözlerindeki o tatlı tebessüm bana söyleyemediklerini anlatıyor. Beni çağırıyor… Gitmek isteyip de gidemediğim yıllarıma doğru bir hüzün penceresi açılıyor yüreğimin kapı aralığından ve anılar belleğimde kıpraşmaya başlıyor.

   Maziden esen o tatlı meltemin büyüsünde bir bahar günü canlanıyor gözümde. Kırlarda papatya topladığım güneşli bir günün verdiği mutlulukla akşama kadar oynayıp da yorgun düşmüş bedenimi eve sürüklerken hissettiğim o tatlı yorgunluk… Bir bahar gününde başımdaki papatyalardan yaptığım tacım, ellerimde kınalarım ve yüreğimde o masum duygularla anneme doğru koştuğum anlar… Sonra yağmurlu bir günde tarlalardan topladığım gelincikler… Sahi nasılda kıyabilmiştim onlara şimdi yüreğim sızlıyor. Ama anneme, anneler gününde en değerli hediyeyi vermek istemiştim. Ve biliyordum ki; 'o kutlu varlık' benden daha güzel bir hediye almadığını söylerdi her zaman. Ben de onun için sevgimi vermek istemiştim anneme… Oysaki koparmak için her elimi uzattığımda o meşhur hikâye gelirdi aklıma; ezilmiş zikredemeyen çiğdemin hikâyesi… Yüreğim sızlamakla beraber bir müddet tahayyülümde canlandırmaya çalışır, sonra da dayanamaz koparırdım vurdumduymazlıkla.

   En sevdiğim çiçek gelincik çiçeğiydi. Belki annemin bana hep gelinciğim diye seslenmesinden seviyordum bu çiçeği bilmiyorum ama şimdi daha iyi anlıyorum… O zamanlar kıpkırmızı gelincikler arasında daha açmamış olanları koparırdım hep. Küçük küçük, yumurtaya benzeyen oval toplar gibiydiler. Onlara bakmak öyle büyük bir zevk verirdi ki bana, uzun uzun seyrederdim onları ve sonra kabuklarını soyar içindeki gelinciği çıkarırdım büyük bir heyecan içinde. Daha dış dünya için hazırlıklarını tamamlayamadığından olsa gerek, o güzelim yaprakları kırış kırış ve açık pembe renkte olurlardı. Galiba annemin bana neden gelinciğim diye seslendiğini ve gelincik çiçeğini neden bu kadar çok sevdiğini anne olunca daha iyi anlamaya başladım. Annemim gözünde bu çiçek beni tasvir ediyordu. Daha kendini hayata hazırlayamadan birinin gelip onu acımasızca koparması, yapraklarının açık pembe ve kırışık olması, ıslak, titrek yapraklarındaki yağmur taneleri, rüzgârda yapraklarının kopacak kadar narin ve kırılgan olması mıydı ki annemin belleğinde gelincikle aramıza örülen bağ?

   Aradan yıllar geçti ve bende bir gelincik sahibi oldum. Şimdi yağmur yağmakta ve ben annemi hatırladım yine… Buğulu camlardaki yağmur damlaları bana hep annemin gözyaşlarını hatırlatır nedense. Bir gelin olarak karşısına dikilip de elini öperek ondan ayrılırken, bana gelinciğim diye seslendiği an gelir hep aklıma… Ardımdaki yüzlerce yaşlı gözlere; yaşlı gözlerle bakıp ta hoşça kal dediğim anın buruk hüznüyle kanatlanır hep yüreğim, böyle yağmurlu günlerde. Oysaki ayrılırken bir bahar günüydü ama hüzün yağmurlarında ıslanmıştık biz canım annemle…

Funda Gökçen / Unutamadıklarım...