Onlar,
ürkek kuşlar gibidirler,
Usulca
gelirler, çaresizce giderler.
Ya
sevdiklerini söyleyemezler,
Ya
da sevmekten çekinirler.
Hayat
hep fırsatları sunar,
Acı
ve umutla dolu.
Acıları
ne çekmek isterler,
Ne
de fırsatları hak ederler.
Gözler
kalbi yansıtırken,
Kalp
ağlarken, onlar güler.
Ama
ne gözlere dolmayı severler,
Ne
de kalpten ağlamayı bilirler.
Onlar
hep öyledirler,
Unutur
ve unuttururlar.
Ne
arkalarına dönerler,
Ne
de döneni beklemeyi bilirler.
Bırakıp
sevdayı karanlığın dümenine,
Kendilerine
bırakın, kendilerini.
Sevilen,
olmadıkları gibi,
Sevmeyi
de bilmesinler.